O nas

Jesteśmy częścią Stowarzyszenia Harcerstwa Katolickiego "Zawisza" Federacji Skautingu Europejskiego. Co to w praktyce oznacza? 

Stowarzyszenie Harcerstwa Katolickiego “Zawisza” Federacja Skautingu Europejskiego powstało w 1982 roku, ale nawiązuje do tradycji skautowej i harcerskiej liczącej sobie już ponad 100 lat.

Metoda skautowa wzięła się z głęboko pedagogicznej intuicji angielskiego generała lorda Roberta Stephensona Smitha Baden-Powella. W trakcie swej kariery wojskowej w Indiach i w Afryce Południowej, B.P. zauważa, że jeśli młodych nastolatków obarczy się dużą odpowiedzialnością, obdarzając ich jednocześnie zaufaniem, potrafią oni dokonywać cudów. Wizja ta i przekonanie żyje w nas do dzisiaj.

Czy skauci i harcerze to to samo? Określenie "harcerz" wzięło się od spolszczenia właśnie oryginalnego skauta a wywodzi się od słowa "harcownik". Skauci więc również są harcerzami jednak istnieją różnice między nami a innymi organizacjami.

Przede wszystkim większość organizacji przekształciła się na harcerstwo Polskie odchodząc od wizji jaką miał dla Baden-Powell. Skauci postanowili do tej wizji wrócić i tak Zawiszacy stali się skautami dołączając do Europejskiej organizacji. 

Założeniem skautingu jest wychowywanie młodych przez młodych. Co to oznacza? Osoby, które weszły w dorosłość tz. zazwyczaj w wieku 18 - 24 lat uczą się odpowiedzialności poprzez prowadzenie jednostek, pomaganie w nich oraz szkolenia organizowane przez stowarzyszenie. 

Od samego początku odkąd dziecko do nas dołącza czyli od etapu Wilczków uczymy je wartości praktycznych w dorosłym życiu. Dziecko uczy się współpracy, jak zmywać, jak szyć, jak pleść, jakie węzły mogą stosować do czego ale również zasad higieny, segregacji odpadów i wiele więcej. Pierwszą odpowiedzialnością oprócz odpowiedzialności za Gromadę (Gromada jest drugą rodziną) może być także bycie szóstkową dbającą o swoje Wilczki i pilnującą np. wykonania zadań dla szóstki.

Wszystkie zadanka, dzięki którym się tego uczą znajdują się w Mowgliku czyli dla Wilczków najważniejszej książeczce. To tam zdają a gdy zdadzą wszystko wchodzą na kolejne etapy rozwoju (Obietnica, Gwiazdki, Sprawności).

Dzieci na każdym etapie mają również kontakt z wiarą. Na zbiórkach mamy spotkanie z księdzem gdzie poznajemy różne aspekty wiary. Duszpasterz jest również często obecny na apelach a do niektórych obrzędów jest wręcz niezbędny. Dodatkowo przed i po jedzeniu modlimy się w postaci piosenki a na wszelkich wyjazdach codziennie uczestniczymy we mszy. 

To właśnie jedna z podstawowych różnic między nami a innymi organizacjami. Naszym celem jest zbawienie i na każdym etapie rozwoju w różnej formie do niego dążymy.

Wilczki uczą się poprzez zabawę. Nie stosujemy kar a jedynie uświadamanie poprzez konsekwencje naturalnie wynikające z ich działań. 

Wszystko dzieje się w fabule "Księgi Dżungli" autorstwa Rudyarda Kiplinga. Ten zbiór opowiadań zawiera wiele mądrości, które chętnie wykorzystujemy. Nie zalecamy jednak czytania ich. To szefowie przedstawiają Wilczkom historie tam zawarte. Z niej też wywodzą się imiona szefów czyli Akeli (w Księdze Dżungli wilk przewodnik) oraz przybocznych noszących imiona przyjaciół Mowgliego.

Kolejną różnicą między nami a innymi organizacjami jest też rozwój dla szefów. Każdy szef cały czas się rozwija. Jest to warunek aby w ogóle być szefem. Naszym zadaniem nie jest tylko służba ale my też zyskujemy i pogłębiamy swoją wiarę by jeszcze lepiej móc przekazywać tę wiedzę ale i czerpać energię i inspiracje do służby. To przygotowanie do dorosłego życia.